2010’da, liseye başladığım ilk yıl, gelecekteki üniversite bölümlerimizi belirleyecek akademik yolları seçmemiz gerekiyordu. Annem, yedi yıl önce kaybettiğimiz babamdan kalan emekli maaşıyla bizi ayakta tutmaya çalışıyordu ve aldığımız ödemeler asgari ücretin bile altındaydı; zira babam kanser nedeniyle erken emekli olmuştu. Finansal mücadelemizin yanı sıra, fiziksel kısıtlamalarım da göz önünde bulundurulması gereken önemli bir faktördü. Babamın genç yaşta vefatı nedeniyle, onunla tanıştığı Türkiye’deki kıyı kasabasından ayrılamamıştık ve buradaki eğitim olanakları oldukça sınırlıydı.
O yıl matematik öğretmeni olarak yeni tayin olan, zayıf, esmer, kısa saçlı ve genç bir kadın, derslerine oldukça bağlıydı. Soru sormayan, yalnızca not tutan ve tahtaya yazdıklarımı kopyalayan öğrencilerden hoşlanırdı. Sınıfta kimsenin dikkatini çekmeyen bir öğrenciydim—gözden kaybolan bir figür gibi. Ancak bu durum, fiziksel kısıtlamalarıma rağmen dersleri takip etmeme olanak sağlıyordu; en azından bu şekilde “normal” bir öğrenciydim. Diğer yandan, öğretmenlerin beni görmezden geldiğini veya sessizliğimin bir takdir işareti olduğunu düşünmek de bir teselli yöntemiydi. Öğrenciler arasında popüler olan ve sınıf içinde sessizce bilgisayar başında ders çalışan sessiz bir öğrenci olarak görülmek hoşuma gidiyordu. Ayrıca, annemin durumu ve benim engelliliğim nedeniyle, diğer öğrencilerin sahip olduğu gibi bir sosyalleşme fırsatım yoktu.
Bir keresinde sınıfta parlayan yıldız, benim de ödevlerimi kontrol etmesi için öğretmenden izin istemişti. Öğretmen sessizliğimi bozmamı istemişti, ama ben sadece “yazılı ödevlerimi kontrol edebilir” demiştim. Bu durum, bazı öğrenciler için garip karşılanmıştı; öğretmen, diğer öğrencilerinkinden farklı olarak benim yazılı ödevlerime daha fazla odaklanmış ve hatta onlara puan vermişti. Bu, benim için bir dönüm noktasıydı; sıradan bir öğrenci olmaktan çıkıp dikkat çekici olmaya başlamıştım. Bu olaydan sonra, diğer derslere de aynı özeni göstermeye başladım ve zamanla not ortalamam oldukça yükseldi.
Bu dönemde annem, benim için bir bilgisayar satın almaya karar verdi. O dönemde bilgisayar sahibi olmak oldukça pahalıydı ve biz bu konuda biraz zor durumdaydık. Ancak annem, benim gelişimim için bu yatırımı yapmaktan çekinmedi. İlk bilgisayarımda C++ programlama dilini kullanmaya başladım; öncelikle temel veri tipleri, operatörler ve kontrol yapıları gibi konuları öğrenerek başladım. Ardından nesne yönelimli programlama prensiplerine odaklanarak class’lar, miras, polimorfizm ve soyutlama gibi kavramları derinlemesine araştırdım. Bu süreç, özellikle annemin desteği olmadan oldukça zorlu olabilirdi. Başlangıçta sadece temel düzeyde programlama yapabildiğimi düşünüyordum; ancak annemin teşvikleriyle ve kendi çabalarımla kendimi geliştirdim.
Bir keresinde annem, lise öğrencilerinin hazırladığı bilim ve teknoloji fuarı için bilgisayar programları yapmamı önerdi. Bu proje için C++ kullanmam gerekiyordu. O zamanlar C++ bilgim yetersizdi; ancak annem benim yeteneklerime güveniyordu ve projeyi başarıyla tamamlayabileceğime inanıyordu. Bu durum, benim için bir dönüm noktasıydı; sıradan bir öğrenci olmaktan çıkıp dikkat çekici olmaya başlamıştım. Bu olaydan sonra, diğer derslere de aynı özeni göstermeye başladım ve zamanla not ortalamam oldukça yükseldi.
2011 yılında annem benim için bir bilgisayar satın almaya karar verdi. O dönemde bilgisayar sahibi olmak oldukça pahalıydı ve biz bu konuda biraz zor durumdaydık. Ancak annem, benim gelişimim için bu yatırımı yapmaktan çekinmedi. Bu bilgisayar sayesinde, annemin önerisiyle lise öğrencileri için bir bilgisayar programı hazırladım; bu proje, benim için oldukça zorlayıcı olsa da annemin teşvikiyle başarıyla tamamlandı. Ayrıca, okulda bilgisayar programlama üzerine küçük bir ders de verdim.
Zamanla bilgisayar programlama alanında kendimi geliştirdim ve kendi yazılımlarımı oluşturmaya başladım. Annemin desteği ve kendi çabalarım sayesinde, fiziksel kısıtlamalarıma rağmen başarılı bir programcı oldum.
Bu süre zarfında, annem benim için bir bilgisayar satın almaya karar verdi. O dönemde bilgisayar sahibi olmak oldukça pahalıydı ve biz bu konuda biraz zor durumdaydık. Ancak annem, benim gelişimim için bu yatırımı yapmaktan çekinmedi. Bu bilgisayar sayesinde, annemin önerisiyle lise öğrencileri için bir bilgisayar programı hazırladım; bu proje, benim için oldukça zorlayıcı olsa da annemin teşvikiyle başarıyla tamamlandı. Ayrıca, okulda bilgisayar programlama üzerine küçük bir ders de verdim.
Zamanla bilgisayar programlama alanında kendimi geliştirdim ve kendi yazılımlarımı oluşturmaya başladım. Annemin desteği ve kendi çabalarım sayesinde, fiziksel kısıtlamalarıma rağmen başarılı bir programcı oldum.